چگونه می‌شود راهی را که سربزیر و آرام، به کوتاهی می‌توان گذر کرد و به پایان آن رسید، پیمودنش ساعتی، شاید هم بیشتر از ساعتی، زمان ببرد؟ آن‌اندازه که گویی که انتهایی ندارد؛ یا ما نمی‌خواهیم انتهایی داشته باشد. نه، شدنی نیست که از زیبایی و تماشایی‌های پیرامون دل کند و جز پیشِ پا را ندید.
بی‌مهری‌ها به سنگ‌نبشته‌ی پهلوی ساسانی نامدار به تَنگ بُراق، همچنان دنباله دارد. یادگار ارزشمند ساسانیان در بدترین شرایط حفاظتی و نگهداری به سر می‌برد و در خطر بزرگی قرار دارد.
114 سال پیش در چنین روزی، 14 مهر سال 2465 شاهنشاهی (1906 میلادی)، نخستین جلسه از نخستین دوره مجلس شورای ملی، در کاخ گلستان با حضور مظفرالدین شاه برگزار و نظام حکومتی ایران پارلمانی سلطنتی (مشروطه) شد.
آدمی جدای از طبیعت نیست؛ بخشی از همین زیستی‌بومی است که در پیرامونش می‌بیند. اینکه گاه از سر نادانی دست به ویرانی طبیعت می‌زند، داستان دیگری است که به سرشت آزمندانه‌ی آدمی برمی‌گردد. گاه طبیعت چنان با زندگی روزمره‌ی آدمی آمیخته و یکی می‌شود که جدایی از آن شدنی نیست. در چنین هنگامی، طبیعت با تاریخ و فرهنگ و هویت آدمیانی که در کنار آن زندگی می‌کنند، گره می‌خورد. از این‌رو، جدایی یا آسیب زدن به آن، بی‌گمان گم کردن بخشی از شناسه‌ی ما خواهد بود.
