امروز، 20 خوردادماه، در ایران به نام «روز ملی فرش» شناخته میشود. این روز همزمان با روز جهانی صنایع دستی است. از بهمنماه سال 1399 خورشیدی روز ملی فرش در سالنمای ایران جای گرفت؛ روزی که پاسداشت جلوهای باشکوه یکی از هنرهای ایرانزمین -هنر فرشبافی- است.
بهرام پنجم یا بهرام گور (420- 440 میلادی)، شهریار نامدار ساسانی، در شاهنامه سرگذشتی پُرفراز و فرود دارد. او پادشاهی شادورز و ماجراجو بود که ویژگیهای شخصیتیاش به شکلی نمادین در هنر و ادبیات ایران پدیدار است. یکی از رویدادهای پرسشساز او کشتن کنیزکش -آزاده- در شکارگاه است. داستان شکار بهرام و آزاده در هنر ایران پژواک بسیار داشته است. هم در هنر ساسانیان و هم در هنر دورههای پس از باستان ایران، نقش این رویداد را بر روی ظرفها، سفالها و بشقابهای تاریخی مییابیم.
امرداد: لرستان، سرزمین پلهای تاریخی و کهندژهای باستانی، همچنان بر بلندای میراثداری ایران ایستاده است. استانی که با ثبت ۲۷۰۰ اثر در فهرست ملی و در اختیار داشتن عنوان «پایتخت پلسازی ایران»، روایتی ژرف از مهندسی دوران هخامنشی تا دوره اسلامی را در پهنهای به گستردگی ۲۸ هزار کیلومتر مربع به تصویر میکشد.
افزایش نگرانیها درباره کاوشها و دستدرازیهای پیدرپی به تپهی باستانی «کاووسیه» با بیش از 5 هزار سال دیرینگی، بار دیگر گفتوگوی تعیین پهنه و حریم این گسترهی تاریخی را به یکی از خواستههای کنشگران میراث فرهنگی و ساکنان منطقه تبدیل کرده است؛ گسترهای که در نزدیکی تهران جای دارد و ثبت ملی هم شده است.
پارسیانجمن: امامعلیِ رحمان، پیشوای تاجیکستان که یگانهفرمانروای پاسدارنده و زندهکنندهی برخی از آیینهای ایرانِ باستان در جهانِ امروز است، به وزیرخانهی فرهنگ دستوری ویژه داده تا چونیِ (کیفیتِ) آموزشِ دبیرهی پارسی که تاجیکان آن را «الفبای نیاکان» میخوانند، در همهی آموزشگاههای تاجیکستان بهبود یابد.
همزمان با روز جهانی محیط زیست، یونسکو در اقدامی برای تقویت شبکه جهانی حفاظت از کره زمین، ۱۴ ذخیرهگاه زیستکره جدید در ۱۴ کشور جهان ثبت کرد.
در بخشهای کویری ایران هرجا را که بنگریم سازههای شگفتآوری را خواهیم دید که به آنها «بادگیر» میگویند. بادگیرها در یزد، کرمان، کاشان، سمنان و بخشهایی از بندرعباس و بوشهر به فراوانی یافت میشوند. برخی بادگیرها طرح و نمایی نوآورانه و دیدنی دارند. اما بادگیری که در سیرجان است، از گونهای دیگر است: دلربا در دیدن، یگانه در ساخت و نشانهای از مهرازی (:معماری) فریبای کویری ایران؛ سازهای که به آن «بادگیر چپقی» میگویند.
پیدا کردن تالاری ۱۴ متری با ۱۰ جفت پایهی گچی، درگاه و کلون در آتشکدهی ویگل، باستانشناسان را به این برآیند رسانده که با فضایی روبهرو هستند که نهتنها در میان آثار ساسانی نمونهای برای آن شناخته نشده، بلکه میتواند نگاه رایج به سازماندهی فضاهای دینی و آیینی آن دوره را دگرگون کند و به چالش بکشد. فضایی که بهگفتهی سرپرست کاوش این محوطه، احتمالا برای نگهداری و دریافت پیشکشها بهکار میرفته، اما هنوز کارکرد دقیق آیینِ در پیوند با آن بهدرستی روشن نیست.
