یافتهشدن یک سازه تاریخی که از سوی کارشناسان به عنوان «آبانبار دورهی صفوی» در جریان کارهای حفاری خیابان آپادانای اصفهان شناسایی شده، بار دیگر نگاهها را به یکی از ناشناختهترین بخشهای جغرافیای تاریخی پایتخت صفوی برگردانده است؛ گسترهای که در همسایگی مجموعهی باشکوه «سعادتآباد» و «گبرآباد» جای داشته و برخی پژوهشگران گمان میبرند هنوز لایههای مهمی از تاریخ شهر اصفهان پیش از صفویه و زندگی زرتشتیان در این منطقه را در دل خود پنهان کرده باشد.
در میان نقشمایههای هنر دوره ساسانی (۲۲۴–۶۵۱ میلادی)، کمتر موجودی به اندازهی «سیمرغ» یا آنگونه که در متون پهلوی آمده «سِنمُرو» (Senmurv) اهمیت نمادین و گستردگی کاربرد داشته است. این آفریدهی افسانهای، ترکیبی از چند جانور، بر روی بشقابهای نقره، پارچههای ابریشمی، گچبریهای کاخها و حتی جامهی شاهان در نقشبرجستههای پادشاهی تراش خورده و به یکی از شناختهشدهترین نمادهای هنر ایران باستان نامور شده است.
الموت، جهانی شد؛ دژی که سدهها بر بلندای صخرههای البرز، میان ابر و افسانه و تاریخ ایستاده بود، اکنون از مرزهای ایران گذشته و به میراث مشترک بشریت پیوسته است. اینجا، جایی است که سنگها هنوز صدای تاریخ را در خود دارند و کوهها، داستان دژی را روایت میکنند که نامش با شکوه و ایستادگی گره خورده است؛ قلعه الموت، اکنون دیگر تنها یادگار یک سرزمین نیست، بخشی از حافظهی جهانی انسان است.
پیدا شدن بازماندهی یک آبانبار کهن صفوی از دل یکی از خیاباهای پر رفتوآمد اصفهان لایهی تاریخی پنهان دیگری از این شهر را آشکار کرد.
یکی از بزرگترین آرزوهای من پس از «حفظ تمامیت ارضی ایران»، این است که همواره در قلمرو زبان فارسی، یگانگی و همزیستی حکمفرما باشد. «قلمرو زبان فارسی» کجاست و «زبان فارسی» چیست که من تا این اندازه دلباختهی این و پایبند آنم؟
آسیبهای گسترده به میراث فرهنگی ایران در جریان دو حملهی نظامی بهویژه جنگ ۴۰ روزه، ۳۰ سازمان مردمنهاد تخصصی، علمی و مدنی را بر آن داشت تا در بیانیهای مشترک، با هشدار نسبت به تهدید حافظه تاریخی و فرهنگی کشور، از سازمان ملل متحد، یونسکو و دیگر نهادهای بینالمللی، خواستار حفاظت، مستندسازی و پیگیری بیدرنگ حقوقی این آسیبها شوند.
آیین همراهی پیکر (تشییع) و خاکسپاری اسماعیل یغمایی، باستانشناس نامآور ایرانی، چهارشنبه ۳۱ تیرماه در تهران برگزار میشود.
