۵ مرداد ۱۴۰۵
تاریخ و فرهنگ ایران - روز ملی کرمانشاه؛ پاسداشت تاریخ، شکوه و سرافرازی
هنوز هم میتوان سرافرازی و شکوه ایران باستان را در دل کوهها و پهندشتهای استان کرمانشاه دید. آنجا که کوه بیستون سربرافراشته و یادگارنوشتی از داریوش بزرگ هخامنشی را هزاران سده است که نگاه داشته است؛ یا آنجا که تاقبستانِ شکوهمند نقشی از خسروپرویز ساسانی را دیدهور کرده است. اینها نشانههایی از تمدن شکوفا و درخشان ایران است که امانتداری آن به خاک و زمین کرمانشاه سپرده شده است.
۴ مرداد ۱۴۰۵
از گبرآباد تا سعادتآباد؛ آبانباری که پرده از تاریخ اصفهان کنار میزند
یافتهشدن یک سازه تاریخی که از سوی کارشناسان به عنوان «آبانبار دورهی صفوی» در جریان کارهای حفاری خیابان آپادانای اصفهان شناسایی شده، بار دیگر نگاهها را به یکی از ناشناختهترین بخشهای جغرافیای تاریخی پایتخت صفوی برگردانده است؛ گسترهای که در همسایگی مجموعهی باشکوه «سعادتآباد» و «گبرآباد» جای داشته و برخی پژوهشگران گمان میبرند هنوز لایههای مهمی از تاریخ شهر اصفهان پیش از صفویه و زندگی زرتشتیان در این منطقه را در دل خود پنهان کرده باشد.
سیمرغ ساسانی: از اسطوره تا نگاره
در میان نقشمایههای هنر دوره ساسانی (۲۲۴–۶۵۱ میلادی)، کمتر موجودی به اندازهی «سیمرغ» یا آنگونه که در متون پهلوی آمده «سِنمُرو» (Senmurv) اهمیت نمادین و گستردگی کاربرد داشته است. این آفریدهی افسانهای، ترکیبی از چند جانور، بر روی بشقابهای نقره، پارچههای ابریشمی، گچبریهای کاخها و حتی جامهی شاهان در نقشبرجستههای پادشاهی تراش خورده و به یکی از شناختهشدهترین نمادهای هنر ایران باستان نامور شده است.
تاریخ و فرهنگ ایران - الموت بر بلندای میراث جهانی
الموت، جهانی شد؛ دژی که سدهها بر بلندای صخرههای البرز، میان ابر و افسانه و تاریخ ایستاده بود، اکنون از مرزهای ایران گذشته و به میراث مشترک بشریت پیوسته است. اینجا، جایی است که سنگها هنوز صدای تاریخ را در خود دارند و کوهها، داستان دژی را روایت میکنند که نامش با شکوه و ایستادگی گره خورده است؛ قلعه الموت، اکنون دیگر تنها یادگار یک سرزمین نیست، بخشی از حافظهی جهانی انسان است.
۱ مرداد ۱۴۰۵
پیدا شدن آبانباری کهن در اصفهان
پیدا شدن بازماندهی یک آبانبار کهن صفوی از دل یکی از خیاباهای پر رفتوآمد اصفهان لایهی تاریخی پنهان دیگری از این شهر را آشکار کرد.
افغانها و تاجیکها با ما همریشهاند - دکتر محمود افشار
یکی از بزرگترین آرزوهای من پس از «حفظ تمامیت ارضی ایران»، این است که همواره در قلمرو زبان فارسی، یگانگی و همزیستی حکمفرما باشد. «قلمرو زبان فارسی» کجاست و «زبان فارسی» چیست که من تا این اندازه دلباختهی این و پایبند آنم؟
