زبان فارسی به عنوان بردار فرهنگ ایرانی، از دیرباز بخش مهمی از هویت ایرانیان بوده است. آشکار است که هر مردمی، زبانشان را دوست داشته باشند. این خود بهویژه نزد ایرانیان پررنگتر است، زیرا آنان زبان فارسی را نه تنها زبان میانجی همهی ایرانیتباران میدانند، که با تلاش همهی آنان بوده که اینچنین نیرومند شده، و آن را دربردارنده چکیدهی سدهها تلاش دانشی و آموزشی نیاکان خویش و دارای ادبیاتی درخشان و دسترنج اندیشههای عرفانی والایی هم میشمارند.
دهم تیرماه در سالنمای رسمی خورشیدی برابر با سیزدهمین روز تیرماهِ زرتشتیان است که تیر یا «تِشتَر» نام دارد. هر سال در ماهِ تیر، هنگامیکه روز تیر فرا میرسد، آن روز را به نامِ «تیرگان» جشن میگیرند. تیر در زبانِ اوستا، «تیشتریَه» و در پهلوی «تِشتَر» نام دارد. (نیکنام، 1382، رویه 85)
گفتوگو دربارهی راهاندازی تلویزیون ملی ایران در آغاز دههی سی خورشیدی آغاز شد. اما هرچند ارادهها برای انجام آن بسیار بود، شکلگیری فرستندهای به نام تلویزیون ملی ایران، سالها به درازا انجامید و قانون آن نزدیک به دو دهه زمان بُرد تا به تصویب مجلس شورای ملی برسد.
آرامگاه جاماسب حکیم، سازهای باستانی بر فراز روستای کرادهی خفر است که نزدیک به 120 کیلومتر از شهر شیراز دوری دارد. این سازهی سنگی که بیش از نیم سده پیش در فهرست میراث ملی ایران جای گرفته، هنوز چنان که باید در میان مردم، شناخته شده نیست.
پژوهشهای تازه در گسترهی باستانی «کاراکاباک» در کرانههای (:سواحل) خاوری دریای کاسپین (:خزر) در قزاقستان، از نقش پررنگ ایران در شبکههای تجاری و فرهنگی باستانی اوراسیا پرده برداشته است. دستیابی به سکههایی از دورههای اشکانی و ساسانی در کنار آثار برجایمانده از بیزانس، چین و آسیای مرکزی نشان میدهد که این سکونتگاه باستانی، میان سدههای نخست تا ششم میلادی، بخشی از شبکه گسترده بازرگانی مبادلاتی بوده که ایران در آن نقشی کلیدی داشته است.
فصل دوم کاوشهای باستانشناسی در تپه تاریخی دژ بن خشرودپی بابل به شناسایی لایههایی از عصر مفرغ متاخر، دورههای دیگر تاریخی انجامید. یافتههایی که به گفته سرپرست این طرح، افزونبر آشکار کردن نشانههایی از یکجانشینی (:استقرارهای) کهن، گویای گسست محیطی و دگرگونی طبیعی در این پهنه نیز هست.
در دل خاک پربار الیگودرز، جایی که سدهها سکوت فرمان میراند، باستانشناسان به معمایی سنگی دست یافتهاند؛ مجموعهای از دالانها و اتاقهای زیرزمینی که چونان پلی میان تاریخ ساسانی و دوران پس از آن است.
زنگ بیسیکلت، هفاهف موتوسیکلت / زین دو بتر طاقطاق گاریِ بیدین
حالیا وقت نداریم به دیدار و سلام / آنچه راپورت رسیده است بماند تا شام
پیدا شدن یک دندان نیش سوراخشده گوزن در غار «یافته» خرمآباد، پژوهشگران را به یکی از مهمترین نشانههای زندگی انسانهای نخستین در فلات ایران رساند. اثری که با دیرینگیای نزدیک به ۳۹ هزار سال، از آن به عنوان یکی از کهنترین اشیای نمادین و تزیینی شناختهشدهی جهان و کهنترین نمونهی صنایع دستی شناختهشده در ایران یاد میشود.
