پیش از آنکه خط هوایی خوشنام «ایراناِیر» در سال 1341 خورشیدی آغاز به کار کند، شرکتی به نام «هواپیمایی ایران» در سال 1325 بنیان گذاشته شده بود. اما ایرانایر بود که به سبب ناوگان مجهز خود به آوازهای بلند در میان خطهای هواپیمایی جهان دست یافت و در 13 تیرماه 1344 خورشیدی نخستین پرواز خود با هواپیماهای جت را آغاز کرد.
* روزبه پارسی (ابن مقفّع) برجسته ترین حافظِ حافظۀ ملّی و تاریخی ایرانیان پیش از فردوسی بود.
* «تعریب»(عربی گرداندنِ نام های ایرانی) باعثِ هویّت زدائی از شخصیّت های تاریخ ایران شده است. ما قرن ها است که از شناختِ نام و نشانِ واقعیِ بسیاری از فرزانگان تاریخ و فرهنگ ایران، محروم مانده ایم.
* وجود ده ها «تاج نامه» نشانۀ تداوم خاطرۀ شهریاریِ ساسانی پس از اسلام است.
زبان پدیدهای شگرف و پیچیده است و از برجستهترین تواناییهای ما آدمیان به شمار میآید. همهی جانوران دارای سامانههایی برای داد و شد، میان خود هستند، اما آدمها از پیشرفتهترین این سامانهها که همان «گفتار» باشد، برخوردارند. زبان دستمایهایست گرانبها برای بازگویی اندیشه، زبانی که هر کس میآموزد، به برهان چارچوبهای ساختاری آن، سازماندهندهی اندیشه و برداشتهای او از جهان پیرامونش است. به کوتاه سخن، «زبان» ابزاری است برای رونمایی از جوهرهی اندیشههایی که در زندگی روزانهی ما به کار میرود. آیا میتوان بدون زبان، اندیشید؟ پاسخ آنکه، بدون «زبان» اندیشه پیدایی نمییابد.
هممیهنان زرتشتی همانند گوهرهایی بهجا مانده از ایران باستان و نگاهبان راستین میراث ایران هستند؛ اما برخی اقوام ایرانی نیز یادگارهایی از ایران باستان را تا کنون زنده نگاه داشتهاند. در این میان کرانهی جنوبی دریای کاسپین از نگاه اساتیر ایرانی سخنهای بسیار برای گفتن دارد که واکاوی آنها میتواند رمزهای اساتیر ایرانی را روشن نماید. برای نمونه، جشنها و آیینهایی در تبرستان برگزار میشود که بیگمان بهجا مانده از ایران باستان است که در این جستار به یکی از این آیینها خواهیم پرداخت.
هر چه بیشتر در لابهلای نوشتههای به فراموشی سپردهشدهی تاریخ ایران جستجو میکنیم، بیش از پیش به ناآگاهی خود دربارهی سرگذشت و تاریخ سپریشدهی کشورمان پی برده، و همچنین بدین آگاهی دست مییابیم که نیاکانمان در تلاش برای پاسداری از زبان، خط، فرهنگ و هویت ملی خود چه رنجها و دشواریها که از دست حُکام نکشیدهاند.
زبان فارسی به عنوان بردار فرهنگ ایرانی، از دیرباز بخش مهمی از هویت ایرانیان بوده است. آشکار است که هر مردمی، زبانشان را دوست داشته باشند. این خود بهویژه نزد ایرانیان پررنگتر است، زیرا آنان زبان فارسی را نه تنها زبان میانجی همهی ایرانیتباران میدانند، که با تلاش همهی آنان بوده که اینچنین نیرومند شده، و آن را دربردارنده چکیدهی سدهها تلاش دانشی و آموزشی نیاکان خویش و دارای ادبیاتی درخشان و دسترنج اندیشههای عرفانی والایی هم میشمارند.
دهم تیرماه در سالنمای رسمی خورشیدی برابر با سیزدهمین روز تیرماهِ زرتشتیان است که تیر یا «تِشتَر» نام دارد. هر سال در ماهِ تیر، هنگامیکه روز تیر فرا میرسد، آن روز را به نامِ «تیرگان» جشن میگیرند. تیر در زبانِ اوستا، «تیشتریَه» و در پهلوی «تِشتَر» نام دارد. (نیکنام، 1382، رویه 85)
گفتوگو دربارهی راهاندازی تلویزیون ملی ایران در آغاز دههی سی خورشیدی آغاز شد. اما هرچند ارادهها برای انجام آن بسیار بود، شکلگیری فرستندهای به نام تلویزیون ملی ایران، سالها به درازا انجامید و قانون آن نزدیک به دو دهه زمان بُرد تا به تصویب مجلس شورای ملی برسد.
