جاوید اشکانی: از برآیشِ پیشدادیان تا کیانیان، از فراشُدِ (بامداد) هخامنشیان تا فروشُدِ (شامگاه) ساسانیان، آفتابِ زرینِ ایرانشهر آنچنان درخشش دیرپا و پایداری داشت که جنگها و تازشهای ویرانگرِ سالهای دراز نتوانست گوهر درونیاش را در گذرِ زمان بزُداید و از میان بردارد. این گوهرها، کارْنشانِ کیستی شهریاران[۱]، کشوربُدان (شاهان)، پهلوانان، دلاوران، موبدان، دهگانان و دیگر باشندگانی بود که توانستند یادگارها، برماندها و یادْنگاشتْهای خود را در دلِ کوهها، سنگنبشتهها، تندیسها، دشتها و دانگها(سکهها) برنمایانَند[۲]، تا فروغ رخشان آن، چراغ راه باشندگان فردای ایرانیان باشد.
