پل پیوند دهندهی دو فضاست. جاییست که میتوان چشماندازهای دور را دید. کاربرد پل در روزگار ما با آنچه در گذشته بود، چندان تفاوتی ندارد. با اینهمه، در دورههای دور تاریخی پلها از دید نظامی ارزش نمایانتری داشتند و جایی برای گذر سپاهیان و لشکریان بودند. نمونهی باارزش اینگونه سازهها با کاربرد نظامی، «پل شاپوری» در لرستان است. این پلِ بازمانده از روزگار ساسانیان، هر چند در کار آبرسانی نیز اثرگذار بود، اما جایی بود که دو فضا را به هم پیوند میداد؛ یکی در شوش و دیگری در هگمتانه.
پُلهای تاریخی ایران نمونههایی از سازههاست که در گذر چند هزارسالهی تاریخ ایران به دست استادان مهراز (:معمار) سرزمینمان ساخته شدهاند. این نوشتار آگاهیهای کوتاهی دربارهی پُل که در تمدن سازهای ما ارزش مهرازی بسیار داشته است، به دست میدهد و آشنایی اندکی با این بخش از هنر معماری ایران فراهم میآورد.
292 سال پیش در چنین روزی، 14 شهریور 2288 شاهنشاهی، سپهبد ایران، نادرقلی افشار، پس از پیروزی بر عثمانیان تبریز را باز پس گرفت. تبریزیان ورود نادر را جشن گرفتند و شهر را آذین بستند.
شمار آتشسوزی در جنگلهای ایران، از اندازه گذشته است و دیگر نمیتوان خوشباورانه آن را در شمار «بلایای طبیعی» برشمرد و از زیر بار مسوولیت پدید آمدن آن شانه خالی کرد. آمارهایی که در سالهای گذشته و حتا همین ماهها و هفتهها از آتش گرفتن گسترههای پُرشماری از جنگلهای ایران منتشر شده است خود گویای ژرفای چنین فاجعهای است؛ فاجعهای ملی که زیستبوم ما را به روزهای مبادا دچار کرده است. بهگفتهی وحیده بهرامی، کارشناس جنگلداری، چهارده هزار مورد آتشسوزی در جنگلهای کشور تنها در یک دههی گذشته رخ داده است. که در ادامهی گزارش یاد شده است.
