کیهان لندن، حسن فرهنگی – هنوز مخملباف به عنوان فردی که مدام بر خود می شورد و انسان متفاوتی از خود می‌سازد برای من محترم است اما وقتی این فیلمساز برجسته زبان به سخن می‌گشاید معلوم می‌شود که انسان ریشه‌هایش را به سختی می‌تواند فراموش کند. از این روست که روانشناسی فردی، رشد فرد را مدیون دوران کودکی او دانسته و بر این باور است که یافته‌ها و بافته‌های کودکی در تمام عمر با انسان همراه است و از سر بیرون کردن آنها کاری سترگ و دشوار است. مخملبافی که فیلم‌های ستودنی با تکیه بر مفاهیم انسانی ساخته وقتی وارد حوزه‌ی سیاست شده و زبان به سخن می‌گشاید ناخواسته به ناخودآگاه خود سر می‌کشد و با دلوی که درون چاه ناخودآگاه خود می‌اندازد، یادها و خاطرات و عقایدی را بیرون می‌کشد که چه بسا در تقابل با خودآگاه اوست. در این مجال با استناد به نامه‌ی سرگشاده‌ی وی به رضا پهلوی به چندین مغالطه اشاره خواهم کرد.
