جایگاه بیمانند شاهنامه در تاریخ و فرهنگ ایران و نیز در جهان بر همگان آشکار است. افزونبر جنبههای زیباییشناختی و ادبی در درازای تاریخ پرنشیبوفراز هزار سال گذشته به خوبی میتوان دید ایرانیان رابطهای عاطفی و روانی با شاهنامه و آفرینندهی آن دارند. خردمند و حکیم فرزانهای که شور و شوق به میهن را با خرد ناب در آمیخت و بدان روی هویت و شناسنامهی فرهنگی ایرانیان را پاس داشت و نگاه داشت!
2696 سال پیش، در مهرماه سال 116 پیش از آغاز شاهنشاهی ایران (675 پیش از میلاد)، با ورود هخامنش از بزرگان پارس به شهر آنشان، آغازی برای دودمان هخامنشیان، و پایهگذاری شهریاری ایران شد.
94 سال پیش در چنین روزی، 23 مهرماه سال 2486 شاهنشاهی، ساختن راه آهن سراسری ایران آغاز شد. این راهآهن که در دوران رضاشاه بزرگ ساخته شد، تهران را از راه بندر شاه به دریای مازندران، و از راه بندر شاهپور به خلیج پارس پیوند میدهد. در دوران محمدرضاشاه پهلوی این راهآهن گسترش پیدا کرد و تهران را به سمنان، مشهد، قزوین، زنجان، تبریز، اصفهان، یزد، و کرمان پیوند داد.
گسترهی تاریخی و فرهنگی ایران گستردهتر از مرزهای سیاسی امروزی است و گاه بخشی از فرهنگ ایران مانند نوروز بخشهایی از جهان امروز را دربر گرفته است. این پراکندگی و گستردگی نشان از نفوذ فرهنگی تمدن ایرانی در دیگر بخشهای جهان دارد. ایران با تاریخ و فرهنگی درازدامن، روزگاری گستردهترین سرزمین جهان بود و از اینرو یکی از تمدنهای دیرین و بالندهی جهان شناخته میشود.
