هرسو که نگاه کنیم ماهیهای بازیگوشی را میبینیم که لحظهای آرام و قرار ندارند. دهانهای بیصدایشان را پشت سر هم باز و بسته میکنند و شتابان از اینسو به آنسو میروند. انگار از چیزی ترسیدهاند و راه فراری میخواهند. گاهی با هم هستند و وقتهایی جدا و پراکنده. «نئور» آنها را پناه میدهد، اما تنها نیمی از سال.
آبسنگهای مرجانی در برابر گرم شدن آب دریاها و اقیانوسها بسیار حساس و شکنندهاند، به گونهای که دچار سفیدشدگی و سپس مرگ میشوند. شوربختانه در چند سال گذشته به سبب گرمایش زمین، شمار سفیدشدگی مرجانها در خلیج فارس افزایش یافته و بازه زمانی آن نیز کوتاهتر شده است.
در یکی از روستاهای شهر مَرودشت و بر سینهی کوهی بلند، چند اُستودان نبشتهدار وجود دارد که باید آنها را دُردانهی اُستودانهای سرزمین پارس و حتا کشور بهشمار آورد که همچنان استوار است، ولی در شرایط خوبی به سر نمیبرند.
ایران ما سرزمین شگفتآوری است. تا تاریخ به یاد دارد و استورهها نشان میدهند، بوده است. همین است که جایجای این سرزمین نشانههای بسیار کهن و دیرینهای با خود دارد که به هزارههایی میرسد که باید دست را سایبان چشم کرد تا تصویری کموبیش پیدا از آن دید؛ از بس که دور است و مانده در هزارتوهای تاریخ و استوره و افسون افسانه. این سرزمین، نقشها و یادگارهایی جاودان در سینهی خود نهفته است.
دشوار بتوان باور کرد که اندکی دورتر از دود و دَم و شلوغیهای سرسامآور پایتخت، دو دریاچهی دیوار به دیوار، چنان رنگهای شادی آفرینی به طبیعت زدهاند که جان را تازگیای هزارباره میبخشد. آبهای زلال و چشمهساران بسیار و زیستبومی که سِحر میکند و در فریبایی همتا ندارد، در رگهای همان شهری جاری است که بیقواره و بی در و پیکر و آغشته به هزار آلودگی زیستبومی است.
هممیهنان عزیزم،
سال تحصیلی نو در حالی فرا میرسد که کشورمان بیش از هر زمان، درگیر شرایطی پیچیده و نگرانکننده است. من قصد ندارم اینجا به بازگویی این شرایط بپردازم چرا که آغازی نو در انتظار شما آیندهسازان ایران است؛ آنچه میخواهم به شما یادآوری کنم، تلاش و امید به ساختن آیندهای متفاوت و روشن برای ایرانمان است.
