سال به سال گذشت و «جازموریان» تکیده‌تر و ناتوان‌تر شد. پیامدهایش گریبان ما را هم گرفت. ریزگردها برخاستند و بیماری چشمی تراخم یکی از ده‌ها گرفتاری شد که جان کندن جازموریان، ما را هم دچار و بیمار کرده بود. آخر سر، نه از کوشش و چاره‌جویی ما، که از مهربانی آسمان بود که باران بارید و خون در رگ‌های جازموریان دوید. سوسوی امیدی در دل‌ها روشن شد و زمین‌های خشک و پوسته پوسته‌ی پیرامون جازموریان، امیدها در دل اندوختند تا زندگیِ به مویی بسته‌ی‌شان، جانی تازه بیابد.
«امید» سال گذشته، ۲۹ مهر ماه، برای زمستان‌گذرانی به تالاب بین‌المللی فریدونکنار کوچ کرده بود. در۸ اسفند ماه پس از ۱۲۹ روز زمستان‌گذرانی در فریدونکنار به سیبری بازگشت و اکنون با آغاز فصل پاییز در انتظار بازگشت این تک درنای سیبری به ایران هستیم تا تنها امید به جمعیت باختری درنای سیبری را بار دیگر در دل بپرورانیم و یک سال دیگر از دیدن آن احساس خرسندی کنیم.
درختان سوخته‌ای که میان دریاچه سر برآورده‌اند و شاخه‌های بی‌برگ و سیاه‌شان را مانند رگ‌های بی‌خون، این‌سو و آن سو پراکنده‌اند، به خیال آدمی راه می‌دهد تا تصویری ترس‌آور در ذهن بسازد و آنجا را قلمرو ناشناخته‌ها گمان ببرد. «دریاچه مَمرَز» تا بوده این گونه بوده است: خیال‌آور، مه‌آلود و آکنده از سکوتی مرموز که به ناگاه صدای پرنده‌ای ناشناس یا غرش حیوانی درنده، سکوتش را می‌شکند و تَن آدمی را می‌لرزاند.
