پژوهشگران باستانشناسی دانشگاه تهران با بررسی مجموعه دستافزارهای سنگی سهاچایتپه، یافتههای تازهای از فنآوری ساخت ابزار و پیوندهای فرهنگی جامعههای دورهی مسسنگی در گسترهی زاگرس را آشکار کردند.
به گزارش خبرگزاری ایرنا، دستاوردهای پژوهش مشترک مژگان جایز، هموند (:عضو) گروه علمی دانشکدهی ادبیات دانشگاه تهران و رقیه رحیمی سرخنی، استادیار گروه باستانشناسی دانشگاه مازندران، در چهارچوب جستاری با عنوان «مجموعه دستافزارهای سنگی سهاچایتپه و صنایع سنگی دوره مسسنگی زاگرس»، در مجلهی علمی: «IRAN, the journal of the British Institute of Persian Studies»، منتشر شد.
این پژوهش با تمرکز بر بررسی مجموعه دستافزارهای سنگی بهدستآمده از گسترهی باستانی سهاچایتپه در استان زنجان، به بررسی ویژگیهای فنآورانه و گونهشناختی صنایع سنگی این گستره پرداخته و آن را در بستر دگرگونیهای فرهنگی و فنآوری جامعههای دورهی مسسنگی گسترهی زاگرس بررسی کرده است.
یافتههای این پژوهش نشان میدهد که صنایع سنگی سهاچایتپه از ویژگیهای همسانی با دیگر گسترههای همدوره در زاگرس برخوردار است و افزون بر اینکه برخی ویژگیهای جدای (:متمایز) آن میتواند بیانگر الگوهای بومی تولید دستافزارهای سنگی و دادوستدهای فرهنگی میان جامعههای پیش از تاریخ این گستره باشد. بررسی دادههای باستانشناختی به پژوهشگران امکان داده است تا تصویری باریکبینانهتر از شیوههای تولید ابزار، گسترش دانش فنی و پیوندهای میان گروههای انسانی در هزارهی پنجم پیش از میلاد ارایه کنند.
این پژوهش افزون بر کمک به شناخت بهتر صنایع سنگی دوره مسسنگی ایران، میتواند در بازسازی شبکههای فرهنگی و فنآوری جامعههای پیش از تاریخ فلات ایران و گسترهی زاگرس نقش اثرگذاری بازی کند و بر ارزش گسترهی سهاچایتپه در پژوهشهای باستانشناسی این دورهی تاریخی بیفزاید.
سهاچایتپه، گسترهای بازمانده از عصر مس است. عصر مس، دورهای در هزاره چهارم و پنجم پیش از میلاد است که در آن، در فرهنگهای نوسنگی آسیای باختری و جنوب خاوری اروپا، از ابزارهای مسی بهره برده شده است. این تپهی باستانی در شهرستان ایجرود، در استان زنجان، جای دارد. تپه سهاچای به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خبرنگار امرداد: سپینود جم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر