برای بازنمایی این نوشته به سرودههای سرایندگان دوره سامانی و غزنوی پرداختیم و سروده رودکی، ابوموید بلخی و دقیقی را در دوره سامانی و فرخی سیستانی، عنصری و منوچهری دامغانی را در دوره غزنوی واکاوی کردیم تا نام ایران را در سرودههایشان ببینیم.
نام ایران در آثار سرایندگان پارسیگوی ایرانی
در دوره درخشان سامانی ایرانیان دارای زبان ملی شدند و پارسی سراییدن را آغاز کردند و در سروده سرایندگان این دوره نام سرزمین ایران بسیار آمده است و سخن تحریفگران تاریخ یا ایرانستیزان که ایران را نامی جدید میدانند از بن بیپایه است. نام ایران در آثار سرایندگان پارسیگوی ایرانی تکرار شده و در دوره سامانیان زبان ملی ایرانیان در حال گسترش بوده و پس از آن به روزگار غزنوی میرسیم که به گونهای ادامه حکومت سامانی است.
آنچه در بالا آمده است بخشی از نوشتهای است با عنوان «رشد و شکوفایی زبان فارسی در دوره سامانیان»، به قلم آناهید خزیر، که در تازهترین شمارهی امرداد چاپ شده است.
متن کامل این نوشته را در رویهی چهارم (ادب و هنر) شماره 512 امرداد بخوانید.
خبرنگار امرداد: سپینود جم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر