«اسماعیل یغمایی» باستانشناس پیشکسوت، از برجستهترین پژوهشگران باستانشناس و از چهرههای اثرگذار در شناخت، پژوهش و نگاهبانی از میراثفرهنگی کشور، در پی سکتهی مغزی در یکی از بیمارستانهای تهران بستری شد.
یغمایی از شمار پژوهشگرانی است که بیش از نیم سده از زندگی علمی و حرفهای خود را هزینهی کاوش، بررسی، مستندسازی و نگاهبانی از میراث تاریخی و تمدنی ایران کرده است. نام او با بخشی از مهمترین پژوهشها و کاوشهای باستانشناسی کشور گره خورده است. آثار و دستاوردهای علمی این استاد پیشکسوت، سهمی ماندگار در شناخت لایههای تمدنی ایران و ژرفای دانش باستانشناسی کشور دارد و برای نسلهای گوناگون پژوهشگران، ارزشمند و الهامبخش است.
به گزارش ایرنا، اسماعیل یغمایی، زادهی شهریور 1320 خورشیدی، دانشهای عالی خود را در رشتهی باستانشناسی و هنر در دانشگاه تهران به پایان رساند و از اردیبهشت 1346 با استخدام در ادارهی کل باستانشناسی کشور، کارهای حرفهای خود را آغاز کرد. از آن پس، به عنوان سرپرست یا هموند هیاتهای علمی، در دهها پروژهی کاوش و بررسی باستانشناسی در گسترههای گوناگون ایران بوده است.
کارنامهی علمی او، باشندگی در کاوشهای برجستهای همچون هفتتپهی خوزستان، شوش، شهر سوخته، تپه چغاگاوانه اسلامآباد غرب، مرودشت، کرمانشاه، کنگاور، دشت قزوین، گرگان، کرمان و گسترههای شمالباختری ایران را در بر میگیرد؛ پژوهشهایی که هر یک بخشی از تاریخ و هویت تمدنی ایران را روشنتر ساخته و به ژرفای بررسیهای باستانشناسی کشور افزودهاند.
اسماعیل یغمایی افزون بر کارهای میدانی، در بخش نویسندگی نیز آثار ارزشمندی از خود بر جای گذاشته است. کتابهای «شوش؛ کاوشهای باستانشناسی در شهر پانزدهم دوره ایلام میانی»، «گیسوان هزارساله؛ گوشههایی از خاطرات یک باستانشناس»، «آن قصر که جمشید…؛ پژوهشی در پیشینهشناسی تختجمشید»، «نقاط امن» و «وقتی که بچه بودم» از شمار آثار منتشرشده این پژوهشگر برجسته است که بخشی از تجربههای علمی و پژوهشی او را برای آیندگان ماندگار کرده است.
مردی که بر تاریخ ایران گریست
در سال 1401 ویدیویی در شبکه های اجتماعی و فضای مجازی دستبهدست و پربازدید شد که منتسب به اسماعیل یغمایی بود. او در این ویدیو، در حال گریستن بر سر محوطه یافتههای ایلامی و هخامنشی خوزستان دیده میشد که به علت لوله کشی آب در حال ویرانی هستند.
ویدیوی منتشر شده، مربوط به سال ۹۲ و زمانی است که یغمایی ۲۹ سال بعد از کاوشهایی که در سال ۶۱ انجام داده بود به منطقه بهبهان بازگشته است. او پس از بازگشت، میبیند که نهادهایی از جمله جهاد سازندگی، وزارت نفت و سازمان آب و برق خوزستان منطقه را ویران کردهاند. در این منطقه شناخته شده، یافتههایی از دوران ایلامی نو و دوران آغاز هخامنشی وجود دارد. به گفته یغمایی نخستین تخریب در این منطقه به دهه ۶۰ و ساخت سد مارون برمیگردد.
خبرنگار امرداد: سپینود جم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر