فروغ شمسیان که نام هنری او خورشید است در دیماه ۱۳۵۳ در تهران زاده شد و زندگیاش را وقف پژوهش و هنر کرده است. او دانشآموخته ادب پارسی و فرهنگ و زبانهای باستانی است و باور دارد که دانش از لحظهی زاده شدن با انسان همراه است و تا پایان زندگی نیز جاری میماند. همین نگاه فلسفی، او را به مطالعه و پژوهش بیوقفه در زمینه زبانهای باستانی ایران کشاند.
او میگوید: «مگر میشود فرهنگ و زبان باستان ایران را رها کرد؟ من که نتوانستم.» این جمله، کلید فهم راه زندگی اوست؛ راهی که از ادبیات پارسی آغاز شد و به پژوهش در خط اوستایی و سپس به هنر کالیگرافی (به گفتهی خودش نوشتهنگاری) رسید …
آنچه در بالا آمده است بخشی از گفتوگوی فیروزه فرودی با فروغ شمسیان است، که با عنوان «اندیشه نیک بر بوم»، در تازهترین شمارهی امرداد چاپ شده است.
متن کامل این گفتوگو را در رویهی هفتم (زرتشتیان) شماره 512 امرداد بخوانید.
خبرنگار امرداد: سپینود جم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر