آتشکدهی نطنز، بازمانده از دورهی ساسانیان، در باغشهر تاریخی نطنز، در استان اصفهان، یادگاری گرانبها از دورهای شکوهمند از تاریخ ایران است. این سازهی دینی در 18 تیرماه 1311 خورشیدی در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد. امروز نودوچهارمین سال از سپری شدن آن ثبت تاریخی است.
در گسترهای 122 متری، بازماندهی چهارتاقیای نمایان است که از روشنایی تابناک گذشتهی خود سخنها دارد. از این آتشکدهی فروزان در سدهها پیش، اکنون ستونهای چهارگانه، تاق جنوبی و اندکی از لبهی گنبد کهن آن پابرجاست و دست نابکار زمان بخشهای دیگر آن را از میان برده است. با این همه، هنوز داستانهای ناگفتهای از آن به گوش آنهایی میرسد که دل به نوای دلانگیز و آتش نامیرای باستانی آن میسپارند؛ نوایی که در جان شنیده میشود و آتشی که در دل روشن است.
از دیرینگی این آتشکدهی دیرپا 1800 سال میگذرد. آن را گاه چهارتاقی هم مینامند. نام آن هرچه باشد، چهارتاقی و آتشکده، بازماندهای زیبا، استوار و گنجینهای مانا برای میراث کهن و جاودانهی ایران است و سنگچینها و ساختمایهاش (:مصالح) سخنها از گذشتهی ایران دارد؛ گذشتهای که سرشار از سرفرازی و گاه همراه با درد و اندوهی جانکاه بوده است.
گویا آتشکدهی نطنز از سنگهای رودخانهای، در اندازههای گوناگون، ساخته شده است. آنچه از آن بهجا مانده، نشاندهندهی پیکرهی دلانگیز آن است. از سوی دیگر، ریزهکاریهای خوشایند آتشکده، با همهی آسیبهایی که دیده است و شکل بیمانند قوسهای آن، چیزی نیست که از چشمها پنهان مانده بماند. شگفت است که آتشکدهی نطنز در گذر 18 سده که همراه با رویدادهای دلخراش و ویرانگر بوده، هنوز هم استخوانبندی خود را نگهداشته است و در نبردی با فرسایندههای زمان، استوار و سربلند بهجا مانده است. هرچند در سالهای گذشته، مانند بسیاری از سازهها و آثار تاریخی ایران، خبرهایی از وضعیت نابسامان آن به گوش میرسید و از باززندهسازی آن سخنی در میان نبود (مگر در سال 1396 که گوشهی چشمی به آن افکنده شد) اما خبر خوب آنکه آتشکدهی نطنز به زندگی جاوید خود ادامه میدهد!
امرداد - نگار جمشیدنژاد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر